-
1 apocryphus
a, um (греч.)принадлежащий неизвестному автору, т. е. неподлинный ( scripturae Aug) -
2 scriptura
scriptūra, ae, f. [scribo] [st1]1 [-] action de tracer des caractères, écriture. - Plin. 33, 122 ; Mart. 1, 67, 3 ; Suet. Aug. 80. - mendum scripturae, Caec. Fam. 6, 7, 1: erreur d'écriture. [st1]2 [-] ce qui est tracé, ligne. - scriptura malarum, Petr. 126, 15: le dessin des joues. [st1]3 [-] rédaction, travail de composition, exercice écrit. - assidua ac diligens scriptura, Cic. de Or. 1, 150: un travail écrit assidu et scrupuleux. [st1]4 [-] composition écrite. - per scripturam amplecti, Cic. Inv. 2, 152: rédiger par écrit. - scriptura persequi Cic. Fam. 15, 21, 3: rédiger par écrit. --- cf. Planc. Fam. 10, 8, 5. [st1]5 [-] manière d'écrire, style. - Ter. Phorm. 5 ; Suet. Caes. 41. [st1]6 [-] action d'écrire, de faire le métier d'auteur. - postquam poeta sensit scripturam suam ab iniquis observari, Ter. Ad. 1: le poète, comprenant que ce qu'il écrit est épié par des gens malveillants. [st1]7 [-] ouvrage, écrit, inscription. - nemo annalis nostros cum scriptura eorum contenderit qui... Tac. An. 4, 32: personne ne doit comparer mes Annales avec les ouvrages de ceux qui... --- Ter. Hec. 13 ; 24. - ejus aetatem scriptura indicat, Vell. 2, 61, 3: une inscription indique son âge (en parl. d'une statue). - in altera scriptura, V.-Max. 1, 1, 12: d'après une autre inscription. [st1]8 [-] bon [sur une caisse de banquier]. - Don. Ter. Ad. 277. [st1]9 [-] teneur, texte [d'un testament]. - Cic. Inv. 2, 117 ; Quint. 7, 9, 6 ; 9, 2, 34. [st1]10 [-] texte de loi. - per ignorantiam scripturae, Suet. Cal. 41: par ignorance des termes de la loi. [st1]11 [-] droits perçus pour les pâturages, impôt sur les pâturages. - Plaut. Merc. 146 ; Cic. Att. 5, 15, 3 ; 11, 10, 1; Verr. 2, 169. [st1]12 [-] Ecriture, passage de l'Ecriture. - nec scripturam hanc legistis... Vulg. Marc. 12, 10: et n'avez-vous pas cette Ecriture (cette parole de l'Ecriture)... --- Vulg. Joh. 19, 24. - au plur. Scripturae: les Ecritures. --- Vulg. Matt. 21, 42; id. Joh. 7, 42.* * *scriptūra, ae, f. [scribo] [st1]1 [-] action de tracer des caractères, écriture. - Plin. 33, 122 ; Mart. 1, 67, 3 ; Suet. Aug. 80. - mendum scripturae, Caec. Fam. 6, 7, 1: erreur d'écriture. [st1]2 [-] ce qui est tracé, ligne. - scriptura malarum, Petr. 126, 15: le dessin des joues. [st1]3 [-] rédaction, travail de composition, exercice écrit. - assidua ac diligens scriptura, Cic. de Or. 1, 150: un travail écrit assidu et scrupuleux. [st1]4 [-] composition écrite. - per scripturam amplecti, Cic. Inv. 2, 152: rédiger par écrit. - scriptura persequi Cic. Fam. 15, 21, 3: rédiger par écrit. --- cf. Planc. Fam. 10, 8, 5. [st1]5 [-] manière d'écrire, style. - Ter. Phorm. 5 ; Suet. Caes. 41. [st1]6 [-] action d'écrire, de faire le métier d'auteur. - postquam poeta sensit scripturam suam ab iniquis observari, Ter. Ad. 1: le poète, comprenant que ce qu'il écrit est épié par des gens malveillants. [st1]7 [-] ouvrage, écrit, inscription. - nemo annalis nostros cum scriptura eorum contenderit qui... Tac. An. 4, 32: personne ne doit comparer mes Annales avec les ouvrages de ceux qui... --- Ter. Hec. 13 ; 24. - ejus aetatem scriptura indicat, Vell. 2, 61, 3: une inscription indique son âge (en parl. d'une statue). - in altera scriptura, V.-Max. 1, 1, 12: d'après une autre inscription. [st1]8 [-] bon [sur une caisse de banquier]. - Don. Ter. Ad. 277. [st1]9 [-] teneur, texte [d'un testament]. - Cic. Inv. 2, 117 ; Quint. 7, 9, 6 ; 9, 2, 34. [st1]10 [-] texte de loi. - per ignorantiam scripturae, Suet. Cal. 41: par ignorance des termes de la loi. [st1]11 [-] droits perçus pour les pâturages, impôt sur les pâturages. - Plaut. Merc. 146 ; Cic. Att. 5, 15, 3 ; 11, 10, 1; Verr. 2, 169. [st1]12 [-] Ecriture, passage de l'Ecriture. - nec scripturam hanc legistis... Vulg. Marc. 12, 10: et n'avez-vous pas cette Ecriture (cette parole de l'Ecriture)... --- Vulg. Joh. 19, 24. - au plur. Scripturae: les Ecritures. --- Vulg. Matt. 21, 42; id. Joh. 7, 42.* * *Scriptura, scripturae, pen. prod. Escripture.\Scriptura. Author ad Heren. La composition de quelque livre.\Scriptura. Cic. Le style et maniere d'escrire d'un autheur.\Scriptura. Cic. Le faict de la ferme des pasturages, peages, et autres fermes publiques. -
3 scriptura
I.In gen. (acc. to scribo, I.;* 2.Cic. uses scriptio instead): minium in voluminibus quoque scriptura usurpatur clarioresque litteras vel in auro vel in marmore etiam in sepulchris facit,
Plin. 33, 7, 40, § 122:(meorum librorum) scriptura quanti constet,
Mart. 1, 67, 3; Suet. Aug. 80: mendum scripturae, an error in writing, Caecin. ap. Cic Fam. 6, 7, 1.—Concr., a line (syn. scriptum):II.supercilia usque ad malarum scripturam currentia,
the boundary line between the cheeks and eyelids, Petr. 126, 15.—In partic. (freq. and class.).A. 1.Abstr., = scriptio:2.stilus optimus dicendi effector... Nam si subitam et fortuitam orationem commentatio facile vincit: hanc ipsa profecto assidua ac diligens scriptura superabit,
Cic. de Or. 1, 33, 150; cf. id. Fam. 15, 21, 4:neminem posse omnis res per scripturam complecti,
id. Inv. 2, 50, 152: quod si scripturam sprevissem in praesentiā, writing, composing, Ter. Hec. prol. alt. 16:scriptura levis,
id. Phorm. prol. 5; cf.: genus scripturae, Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 3; Liv 25, 12; Suet. Vit. Juven.; Nep. praef. § 1; cf.also: Naevii Punicum bellum continenti scripturā expositum,
Suet. Gram. 2: C. Furnio legato plura verbo quam scriptura mandata dedimus, rather orally than in writing, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 5; cf.:edebat per libellos scripturā brevi,
written briefly, Suet. Caes. 41.—Concr., = scriptum.a.Something written, a writing (rare, and not in Cic., for scriptum, liber, libellus): ne cum poëtā scriptura evanesceret, Ter. Hec. prol. alt. 5; id. Ad. prol. 1:b.diurna actorum, i. e. acta diurna,
the public paper of the State, Tac. A. 3, 3:nemo annales nostros cum scripturā eorum contenderit,
id. ib. 4, 32:in alterā scripturā,
Val. Max. 1, 1, 12; Vitr. 5, 4, 1; Vulg. Dan. 5, 17; 25.—Of an inscription:statuae aetatem scriptura indicat,
Vell. 2, 61, 3.—In eccl. writers: kat exochên Scriptura, or, in the plur., Scripturae, the Scriptures, Vulg. Matt. 21, 42; id. Johan. 7, 42.—Esp. sing.: scriptūra, ae, a scripture, a passage of Scripture, Vulg. Marc. 14, 49; id. Johan. 19, 24.—B.Publicists' and jurid. t. t.1.Public.a.A tax paid on public pastures:* b.advorsum legem a me ob meam scripturam pecudem accepit Aeraque,
Plaut. Truc. 1, 2, 42 sq.; Cic. Imp. Pomp. 6, 15; id. Verr. 2, 2, 70, § 169; id. Att. 11, 10, 1; id. Fam. 13, 65, 1.—A written law (syn. lex scripta):2.cum per ignorantiam scripturae multa commissa fierent,
Suet. Calig. 41.—Jurid. t. t.a.A testamentary provision:b.primum demonstrandum est, non esse ambigue scriptum... Deinde ex superiore et ex inferiore scripturā docendum, etc.... quae autem ex omni consideratā scripturā perspicua fiant, haec ambigua non oportere existimari,
Cic. Inv. 2, 40, 117; cf. Quint. 9, 2, 34:dubia,
id. 7, 9, 6.—A will: suprema, Cod. Th. 16, 1, 40. -
4 tollo
tollo, sustulī, sublātum, ere (altind. tula yati, hebt auf, wägt, griech. τληναι, τάλας, gotisch Þulan, ahd. dolen), I) auf-, empor-, in die Höhe richten, - heben, aufrichten, erheben, A) eig.: 1) im allg.: alqm iacentem, Plaut.: saxa de terra, Cic.: quadrantem de stercore mordicus, Petron.: se a terra altius (von Pflanzen), Cic.: alqm in collum, Plaut.: digitum, s. digitusno. I, A (Bd. 1. S. 2154): manus, als Zeichen des Beifalls, Cic. u. Catull.: manum u. manus, als Zeichen der Unterwerfung, Eccl. (s. Bünem. Lact. 3, 28, 9): manus od. utrasque manus ad caelum, Hor. u. Sen. rhet.: manus ad deos, Plin. ep.: oculos, die Augen aufschlagen, Cic.: sortes, Lose ziehen, Cic.: alqm in crucem, kreuzigen, Cic. u.a. – 2) insbes.: a) als naut. t.t., tollere ancoras, die Anker lichten, Caes. u.a. – scherzh. übtr., wie absegeln = aufbrechen, fortgehen, Varro r.r. 3, 17, 1. – b) in die Höhe bauen, erhöhen, tectum altius, Cic.: si iuxta habeas aedificia eaque iure tuo altius tollas, ICt. – c) sich erheben-, aufwärts steigen lassen, ignem (als Signal), Cic. u. Liv.: poet., freta, aufregen. Hor. – d) aufnehmen, mit sich nehmen, α) v. Pers.: alqm in currum, in equum, Cic.: alqm in lembum, Liv.: alqm raedā, Hor.: alqm ad se (sc. in navem), Cic. – β) (v. Fahrzeugen) einnehmen, an Bord nehmen, laden, im Perf. = an Bord haben, navis trecentas metretas tollit, Plaut.: naves, quae equites sustulerant, Caes.: navis ducentos ex legione tironum sustulerat, Caes.
B) übtr.: 1) aufheben, erheben, alqm umeris suis in caelum, Cic.: laudes alcis in astra, Cic.: alqd dicendo augere et tollere altius (Ggstz. extenuare atque abicere), Cic. – clamorem in caelum, Verg.: u. so bl. clamorem, Cic. u.a.: cachinnum, Cic.: risum, Hor. – animos, ein stolzes, hochfahrendes Wesen annehmen, Komik., Sall. u. Fronto. – dah. sublatus victoriā u. dgl., s. sublātus. – 2) insbes.: a) erhebend vergrößern, hervorheben, erhöhen, alqm honoribus, zu Ehren verhelfen, Hor.: u. so bl. tollere alqm, jmdm. aufhelfen, zu Ehren verhelfen, Cic. u.a. (s. Ruhnken Vell 2, 65, 2. Bremi Suet. Aug. 12 u. 17): alqm laudibus, durch Lob erheben = sein rühmen usw., Cic.: u. so nostram causam laudando tollere (Ggstz. adversarios per contemptionem deprimere), Cic. – b) einen (Gebeugten) aufrichten, animum, den Mut beleben (sowohl sich selbst als anderen), Liv. u.a. (u. so animos tollo, der Mut steigt mir, ich bekomme Mut, Plaut.): amicum, trösten, Hor. – c) auf- od. über sich nehmen, non solum quid oneris in praesentia tollant, sed etiam quantum in omnem vitam negotii suscipere conentur, Cic.: u. so poenas, leiden, Cic. – d) ein Kind aufziehen, großziehen, puerum, Plaut.: natum filium, Quint.: mares liberos, Lact.: si quod peperissem, id educarem ac tollerem (v. der Mutter), Plaut.: cui (rei publicae) tacem principem sustulistis (v. den Göttern), Vopisc. – übtr., Kinder von einer Frau erhalten, mit ihr zeugen, liberos ex Fadia, Cic.: filium Neronem ex Agrippina, Suet.: ducit uxorem, filium sustulit, ad aetatem perduxit, Sen. rhet.: so auch ungew. Pers., filium, liberos tulit od. tulerat ex alqa, Suet. (s. unten /). – e) ein Gerede austragen, ruchbar machen, verum enim tu istam, si te di ament, temere hau tollas fabulam, Plaut. mil. 293.
II) mit dem Nbbgr. des Entfernens = aufheben, wegnehmen, wegbringen, -führen, 1) im allg.: praedam, Caes.: frumentum de area, Cic.: alqd ex acervo, Hor.: solem mundo, Cic.: alqm ab atriis Liciniis in Galliam, Cic.: alqm denso aëre, entrücken, Hor. – Passiv tollor medial = ἀπαείρομαι (Hom. II. 21, 563), sich von hinnen heben, -davon begeben, in arduos tollor Sabinos, Hor. carm. 3, 4, 22. – 2) insbes.: a) als t.t. der Wirtschaftsspr., die Speisen auf dem Tische abtragen, patinam, Hor.: cibos, Hor. – und den Tisch selbst wegräumen, wir: abdecken, mensam tolli iubet, Cic. – b) als milit. t.t., tollere signa, zum Marsche aufbrechen, Caes., Auct. b. Alex. u. Liv. – c) für den eigenen Gebrauch aufheben, für sich zurückbehalten, omnes chlamydes, Hor.: argentum, Hor.: pullum, Hor. – d) vom Felde aufheben, einernten, farris acervos, Ov. met. 5, 131. – e) prägn. mit dem Nbbgr. des Vertilgens, Vernichtens = wegräumen, entfernen, vertilgen, vernichten, aufheben, alqm e od. de medio od. bl. alqm (zB. ferro, veneno), jmd. aus dem Wege räumen, Cic.: u. so im Doppelsinne (mit no. I, B, 2, a) adulescentem... tollendum (sowohl = zu Ehren zu erheben, als = aus dem Wege zu räumen), Brut. in Cic. ep. 11, 20, 1: Titanas fulmine, Hor. – Carthaginem, zerstören, Cic.: nomen ex libris, ausstreichen, Cic.: mendum scripturae, tilgen, korrigieren, Cic.
B) übtr., wegnehmen, benehmen, entfernen, heben, 1) im allg.: amicitiam e mundo, Cic.: dubitationem, suspicionem, errorem, Cic.: luctum, Hor.: morbum, Cels.: dolores et tumores, Plin.: metum reditus sui barbaris, Caes. – 2) insbes.: a) eine Zeit durch langes Reden wegnehmen, verschleifen, tempus, Cic.: diem. Cic. u. Liv. – b) etw. in Gedanken wegnehmen, wegdenken, sublatis amicitiis, Cic. Planc. 80: sublatā benevolentiā, Cic. de amic. 19. – c) prägn. = aufheben, beseitigen, tilgen, vertilgen, vernichten, legem, Cic.: dictaturam funditus e re publica, Cic.: comitia, Liv.: memoriam alcis rei, vertilgen, Cic.: deos, leugnen. Cic.: bellum sublatum ac sepultum, Cic.: bellum profligare (zum großen Teil abtun) ac paene tollere (beseitigen), Cic. – / Perf. tollī, wov. tollit, viell. Pers. 4, 2: tollisset, Salv. de gub. dei 4, 15, 74: tollisse, Ulp. dig. 46, 4, 13. § 4. – Perf. tulī (s. Prisc. 10, 34), wov. tulit, Suet. Aug. 63, 1; Cal. 7; Claud. 1, 6 u. 27, 1; Oth. 1, 3; Vit. 5; Vesp. 3: tulerat, Suet. Tib. 47 u. Domit. 3, 1 (alle in der Redensart filium, liberos ex alqa tollere).
-
5 tollo
tollo, sustulī, sublātum, ere (altind. tula yati, hebt auf, wägt, griech. τληναι, τάλας, gotisch Юulan, ahd. dolen), I) auf-, empor-, in die Höhe richten, - heben, aufrichten, erheben, A) eig.: 1) im allg.: alqm iacentem, Plaut.: saxa de terra, Cic.: quadrantem de stercore mordicus, Petron.: se a terra altius (von Pflanzen), Cic.: alqm in collum, Plaut.: digitum, s. digitus no. I, A (Bd. 1. S. 2154): manus, als Zeichen des Beifalls, Cic. u. Catull.: manum u. manus, als Zeichen der Unterwerfung, Eccl. (s. Bünem. Lact. 3, 28, 9): manus od. utrasque manus ad caelum, Hor. u. Sen. rhet.: manus ad deos, Plin. ep.: oculos, die Augen aufschlagen, Cic.: sortes, Lose ziehen, Cic.: alqm in crucem, kreuzigen, Cic. u.a. – 2) insbes.: a) als naut. t.t., tollere ancoras, die Anker lichten, Caes. u.a. – scherzh. übtr., wie absegeln = aufbrechen, fortgehen, Varro r.r. 3, 17, 1. – b) in die Höhe bauen, erhöhen, tectum altius, Cic.: si iuxta habeas aedificia eaque iure tuo altius tollas, ICt. – c) sich erheben-, aufwärts steigen lassen, ignem (als Signal), Cic. u. Liv.: poet., freta, aufregen. Hor. – d) aufnehmen, mit sich nehmen, α) v. Pers.: alqm in currum, in equum, Cic.: alqm in lembum, Liv.: alqm raedā, Hor.: alqm ad se (sc. in navem), Cic. – β) (v. Fahrzeugen) einnehmen, an Bord nehmen, laden, im Perf. = an Bord haben, navis trecentas metretas tol-————lit, Plaut.: naves, quae equites sustulerant, Caes.: navis ducentos ex legione tironum sustulerat, Caes.B) übtr.: 1) aufheben, erheben, alqm umeris suis in caelum, Cic.: laudes alcis in astra, Cic.: alqd dicendo augere et tollere altius (Ggstz. extenuare atque abicere), Cic. – clamorem in caelum, Verg.: u. so bl. clamorem, Cic. u.a.: cachinnum, Cic.: risum, Hor. – animos, ein stolzes, hochfahrendes Wesen annehmen, Komik., Sall. u. Fronto. – dah. sublatus victoriā u. dgl., s. sublatus. – 2) insbes.: a) erhebend vergrößern, hervorheben, erhöhen, alqm honoribus, zu Ehren verhelfen, Hor.: u. so bl. tollere alqm, jmdm. aufhelfen, zu Ehren verhelfen, Cic. u.a. (s. Ruhnken Vell 2, 65, 2. Bremi Suet. Aug. 12 u. 17): alqm laudibus, durch Lob erheben = sein rühmen usw., Cic.: u. so nostram causam laudando tollere (Ggstz. adversarios per contemptionem deprimere), Cic. – b) einen (Gebeugten) aufrichten, animum, den Mut beleben (sowohl sich selbst als anderen), Liv. u.a. (u. so animos tollo, der Mut steigt mir, ich bekomme Mut, Plaut.): amicum, trösten, Hor. – c) auf- od. über sich nehmen, non solum quid oneris in praesentia tollant, sed etiam quantum in omnem vitam negotii suscipere conentur, Cic.: u. so poenas, leiden, Cic. – d) ein Kind aufziehen, großziehen, puerum, Plaut.: natum filium, Quint.: mares liberos, Lact.: si quod peperissem, id educarem ac tollerem (v. der Mutter),————Plaut.: cui (rei publicae) tacem principem sustulistis (v. den Göttern), Vopisc. – übtr., Kinder von einer Frau erhalten, mit ihr zeugen, liberos ex Fadia, Cic.: filium Neronem ex Agrippina, Suet.: ducit uxorem, filium sustulit, ad aetatem perduxit, Sen. rhet.: so auch ungew. Pers., filium, liberos tulit od. tulerat ex alqa, Suet. (s. unten ⇒). – e) ein Gerede austragen, ruchbar machen, verum enim tu istam, si te di ament, temere hau tollas fabulam, Plaut. mil. 293.II) mit dem Nbbgr. des Entfernens = aufheben, wegnehmen, wegbringen, -führen, 1) im allg.: praedam, Caes.: frumentum de area, Cic.: alqd ex acervo, Hor.: solem mundo, Cic.: alqm ab atriis Liciniis in Galliam, Cic.: alqm denso aëre, entrücken, Hor. – Passiv tollor medial = ἀπαείρομαι (Hom. II. 21, 563), sich von hinnen heben, -davon begeben, in arduos tollor Sabinos, Hor. carm. 3, 4, 22. – 2) insbes.: a) als t.t. der Wirtschaftsspr., die Speisen auf dem Tische abtragen, patinam, Hor.: cibos, Hor. – und den Tisch selbst wegräumen, wir: abdecken, mensam tolli iubet, Cic. – b) als milit. t.t., tollere signa, zum Marsche aufbrechen, Caes., Auct. b. Alex. u. Liv. – c) für den eigenen Gebrauch aufheben, für sich zurückbehalten, omnes chlamydes, Hor.: argentum, Hor.: pullum, Hor. – d) vom Felde aufheben, einernten, farris acervos, Ov. met. 5, 131. – e) prägn. mit dem Nbbgr. des Vertilgens, Ver-————nichtens = wegräumen, entfernen, vertilgen, vernichten, aufheben, alqm e od. de medio od. bl. alqm (zB. ferro, veneno), jmd. aus dem Wege räumen, Cic.: u. so im Doppelsinne (mit no. I, B, 2, a) adulescentem... tollendum (sowohl = zu Ehren zu erheben, als = aus dem Wege zu räumen), Brut. in Cic. ep. 11, 20, 1: Titanas fulmine, Hor. – Carthaginem, zerstören, Cic.: nomen ex libris, ausstreichen, Cic.: mendum scripturae, tilgen, korrigieren, Cic.B) übtr., wegnehmen, benehmen, entfernen, heben, 1) im allg.: amicitiam e mundo, Cic.: dubitationem, suspicionem, errorem, Cic.: luctum, Hor.: morbum, Cels.: dolores et tumores, Plin.: metum reditus sui barbaris, Caes. – 2) insbes.: a) eine Zeit durch langes Reden wegnehmen, verschleifen, tempus, Cic.: diem. Cic. u. Liv. – b) etw. in Gedanken wegnehmen, wegdenken, sublatis amicitiis, Cic. Planc. 80: sublatā benevolentiā, Cic. de amic. 19. – c) prägn. = aufheben, beseitigen, tilgen, vertilgen, vernichten, legem, Cic.: dictaturam funditus e re publica, Cic.: comitia, Liv.: memoriam alcis rei, vertilgen, Cic.: deos, leugnen. Cic.: bellum sublatum ac sepultum, Cic.: bellum profligare (zum großen Teil abtun) ac paene tollere (beseitigen), Cic. – ⇒ Perf. tollī, wov. tollit, viell. Pers. 4, 2: tollisset, Salv. de gub. dei 4, 15, 74: tollisse, Ulp. dig. 46, 4, 13. § 4. – Perf. tulī (s. Prisc. 10, 34), wov. tulit, Suet. Aug. 63,————1; Cal. 7; Claud. 1, 6 u. 27, 1; Oth. 1, 3; Vit. 5; Vesp. 3: tulerat, Suet. Tib. 47 u. Domit. 3, 1 (alle in der Redensart filium, liberos ex alqa tollere). -
6 subplementum
supplēmentum ( subpl-), i, n. [suppleo], that with which any thing is made full or whole; a filling up, supply, supplement.I.In gen. (so rare;II.perh. only post-Aug.): ex geminis singula capita in supplementum gregis reservantur,
Col. 7, 6, 7:nec ullis juventutis supplementis frequentatae,
id. 9, 13, 13:adjectum supplementum Campaniae coloniae,
Vell. 2, 81, 2:quosdam bello captos in supplementum urbium dividit,
Just. 8, 6, 1:digitum torpentem cornei circuli supplemento scripturae admovere,
with the help, aid, Suet. Aug. 80:supplementum operi postulabant,
App. M. p. 231, 12:sordentia supplementa et dapes gratuitas conquirere,
broken victuals, id. ib. 4, p. 149, 5:artis magicae,
apparatus, id. ib. 2, p. 124, 16.—In partic., in milit. lang., a making up, filling up a body of troops, recruiting; concr., supplies, reinforcements (the class. signif. of the word):supplementum legionibus scribere,
Cic. Fam. 3, 3, 1; cf. Liv. 42, 10, 12:legiones veteres supplemento explere,
id. 1, 30:per causam supplementi ab exercitu discedit,
Caes. B. G. 7, 9:supplementi nomine,
id. B. C. 3, 4:in supplementum classis juventus armaque data,
Liv. 28, 37, 4:servos ad suplpementum remigum dedit,
id. 26, 47, 3:in supplementum scribere,
id. 37, 2, 2; 42, 1, 2:distribuere,
Curt. 4, 5, 18:legere,
id. 5, 1, 13:milites, qui in supplementum venerant,
Just. 3, 4, 5. -
7 supplementum
supplēmentum ( subpl-), i, n. [suppleo], that with which any thing is made full or whole; a filling up, supply, supplement.I.In gen. (so rare;II.perh. only post-Aug.): ex geminis singula capita in supplementum gregis reservantur,
Col. 7, 6, 7:nec ullis juventutis supplementis frequentatae,
id. 9, 13, 13:adjectum supplementum Campaniae coloniae,
Vell. 2, 81, 2:quosdam bello captos in supplementum urbium dividit,
Just. 8, 6, 1:digitum torpentem cornei circuli supplemento scripturae admovere,
with the help, aid, Suet. Aug. 80:supplementum operi postulabant,
App. M. p. 231, 12:sordentia supplementa et dapes gratuitas conquirere,
broken victuals, id. ib. 4, p. 149, 5:artis magicae,
apparatus, id. ib. 2, p. 124, 16.—In partic., in milit. lang., a making up, filling up a body of troops, recruiting; concr., supplies, reinforcements (the class. signif. of the word):supplementum legionibus scribere,
Cic. Fam. 3, 3, 1; cf. Liv. 42, 10, 12:legiones veteres supplemento explere,
id. 1, 30:per causam supplementi ab exercitu discedit,
Caes. B. G. 7, 9:supplementi nomine,
id. B. C. 3, 4:in supplementum classis juventus armaque data,
Liv. 28, 37, 4:servos ad suplpementum remigum dedit,
id. 26, 47, 3:in supplementum scribere,
id. 37, 2, 2; 42, 1, 2:distribuere,
Curt. 4, 5, 18:legere,
id. 5, 1, 13:milites, qui in supplementum venerant,
Just. 3, 4, 5. -
8 captatorius
captātōrius, a, um [ captator ]captatoriae institutiones или scripturae Dig — завещательные распоряжения, обусловленные тем, что упомянутый в них наследник должен в свою очередь сделать завещателя своим наследником2) совратительный (vafer et c. Aug) -
9 admoveo
ad-mŏvĕo, mōvi, mōtum, 2, v. a. (admōram, admōrim, etc., sync. for admoveram, admoverim, etc., Verg. A. 4, 367; Ov. P. 3, 7, 36), to move a person or thing; to bring, conduct, lead, carry, etc., to or toward a place (syn.: adduco, adicio, adhibeo, appello).I.Lit.A.In gen., constr. with ad or with dat. (in the histt., of an army, implements for besieging, etc.; class. at all periods): dum ne exercitum propius urbem Romam CC milia admoveret, Cic. Phil. 6, 3, 5:B.copias in locum,
Liv. 42, 57:signa Achradinae,
id. 25, 24 ext.; so Flor. 1, 24, 3, 23:castra,
Sil. 1, 296.—Hence, also, sometimes absol., to draw near, to approach, to bring near:jam admovebat rex,
Curt. 9, 4:jam opera admoventi deditio est facta,
Liv. 32, 32:scalas moenibus,
Tac. A. 13, 39. — Trop.:quot admovi illi fabricas! quot fallacias!
Plaut. Cist. 2, 2, 5 (where formerly admoenivi was erroneously read):tamquam aliquā machinā admotā, capere Asinii adulescentiam,
Cic. Clu. 13;so also: ignes ardentesque laminae ceterique cruciatus admovebantur (sc. civi Romano),
id. Verr. 2, 5, 63:dolorum faces,
id. Off. 2, 10, 37:cumque quasi faces ei doloris admoverentur,
id. Tusc. 2, 25, 61:fasciculum ad nares,
id. ib. 3, 18 fin.:pecus flagrantibus aris,
Verg. A. 12, 171:admotae hostiae (sc. aris),
Tac. A. 2, 69; so Suet. Calig. 32; Luc. 7, 165: Hannibalem admotum, i. e. adductum altaribus, led or conducted to, Liv. 21, 1:labra poculis,
Verg. E. 3, 43:ignes templis,
Tib. 3, 5, 11:exercitum Ariminum,
Liv. 28, 46:vultum ad auditores,
Auct. Her. 3, 15:animam admotis fugientem sustinet herbis,
Ov. M. 10, 188:(opes) Stygiis admoverat umbris,
id. ib. 1, 139:manus operi,
to apply, id. ib. 10, 254:capiti diadema,
Suet. Caes. 79:digitum scripturae,
id. Aug. 80:oscula,
to give a kiss, Ov. M. 10, 644:aliquem ad munera publica,
to promote, advance, Suet. Tib. 10:infantes papillae,
to put to, id. Tib. 44 al.:gressum,
to approach nearer, Stat. Th. 11, 560 (cf.: addere gressum).—Esp.1.To bring one thing near to another, and in the pass. poet. of places, to lie or be situated near:2.nocturna ad lumina linum nuper ubi extinctum admoveas,
Lucr. 6, 901:quae nisi admoto igne ignem concipere possit,
Cic. de Or. 2, 45 fin.: culina ut sit admota, i. e. near or close by, Varr. R. R. 1, 13, 2:genus admotum Superis,
nearly related, Sil. 8, 295:admota Nilo Africa,
Juv. 10, 149.—Hence, aliquem alicui, to bring one near another, i. e. to make friends, to reconcile:mors Agrippae admovit propius Neronem Caesari,
Vell. 2, 96.—With the access. idea of regard to an object to be attained, to move, bring, or apply a thing to; e. g. admovere aures (or aurem), to lend an ear to: manus (or manum) operi, to put one's hand to a work, etc.: accessi, adstiti, animam ( my breath) compressi, aurem admovi, Ter. Phorm. 5, 6, 28:II.admovere aures et subauscultando excipere voces,
Cic. de Or. 2, 36 (cf.:aures adhibere,
id. Arch. 3:praebere aures,
Ov. Tr. 3, 7, 25; and:tenere aures,
id. ib. 4, 10, 49); and aures, poet. for auditores:cum tibi sol tepidus plures admoverit aures,
Hor. Ep. 1, 20, 19:admovent manus vectigalibus populi Rom.,
Cic. Agr. 1, 4; Ov. M. 15, 218; Liv. 5, 22, 4:in marmoribus, quibus Nicias manum admovisset,
which he had put his hand to, Plin. 35, 11, 40, § 133; Curt. 6, 7:ruderibus purgandis manus primus admovit,
Suet. Vesp. 8. But sometimes manus admovere signif., to lay violent hands on, to attack or assault:numquam deos ipsos admovere nocentibus manus,
Liv. 5, 11 fin. al.—Fig., of mental objects, to put, apply, or direct to any thing:quid praedicem... quot stimulos admoverit homini,
put the goad to, Cic. Sest. 5, 12:mulier saevissima est, Cum stimulos odio pudor admovet,
Juv. 10, 328:num admoveri possit oratio ad sensus animorum inflammandos,
Cic. de Or. 1, 14, 60:animis judicum admovere orationem, tamquam fidibus manum,
id. Brut. 54, 200: sed alia quaedam sit ad eum admovenda curatio (just before: adhibenda oratio; cf.adhibeo),
id. Tusc. 4, 28, 61: mentem ad voces alicujus, to direct to, attend to, Auct. Harusp. Resp. 10: serus enim Graecis admovit acumina chartis, not until late did ( the Roman) apply his wits to Greek literature, Hor. Ep. 2, 1, 161:terrorem,
to strike with terror, Liv. 6, 10; 41, 17:spes est admota,
Ov. M. 11, 454:spes cupiditati admota occaecavit animum,
Liv. 43, 10; id. 27, 43: desiderium patriae, to instil or infuse, Curt. 6, 2 al. -
10 Hebraei
Hĕbraei, ōrum, m., = Hebraioi, the Hebrews:II.Hebraei, qui nunc Judaei: igitur et litterae Hebraeae,
Tert. Apol. 18; cf.:postea vero cum in deserto consedissent, amiserunt vetus nomen Hebraei, et Judaei sunt appellati,
Lact. 4, 10; 2, 13, 8. —Derivv.A.Hĕbræus, a, um, adj., of or belonging to the Hebrews, Hebrew:B.terrae,
Tac. H. 5, 2:liquores,
i. e. balsam, Stat. S. 5, 1, 213 (cf. Plin. 12, 25, 54, § 111):lingua, litterae,
Aug. Civ. D. 18, 39; 42:codices,
id. ib. 43.—Hē̆brā̆ĭcus, a, um, adj., the same:plebes,
Alcim. Avit. 5, 544:scripturae,
Lact. 4, 7 fin.—Adv.: Hē̆brā̆ĭcē, in the Hebrew language, in Hebrew:Hebraice Messias dicitur,
Lact. 4, 7, 7. -
11 Hebraeus
Hĕbraei, ōrum, m., = Hebraioi, the Hebrews:II.Hebraei, qui nunc Judaei: igitur et litterae Hebraeae,
Tert. Apol. 18; cf.:postea vero cum in deserto consedissent, amiserunt vetus nomen Hebraei, et Judaei sunt appellati,
Lact. 4, 10; 2, 13, 8. —Derivv.A.Hĕbræus, a, um, adj., of or belonging to the Hebrews, Hebrew:B.terrae,
Tac. H. 5, 2:liquores,
i. e. balsam, Stat. S. 5, 1, 213 (cf. Plin. 12, 25, 54, § 111):lingua, litterae,
Aug. Civ. D. 18, 39; 42:codices,
id. ib. 43.—Hē̆brā̆ĭcus, a, um, adj., the same:plebes,
Alcim. Avit. 5, 544:scripturae,
Lact. 4, 7 fin.—Adv.: Hē̆brā̆ĭcē, in the Hebrew language, in Hebrew:Hebraice Messias dicitur,
Lact. 4, 7, 7. -
12 Hebraice
Hĕbraei, ōrum, m., = Hebraioi, the Hebrews:II.Hebraei, qui nunc Judaei: igitur et litterae Hebraeae,
Tert. Apol. 18; cf.:postea vero cum in deserto consedissent, amiserunt vetus nomen Hebraei, et Judaei sunt appellati,
Lact. 4, 10; 2, 13, 8. —Derivv.A.Hĕbræus, a, um, adj., of or belonging to the Hebrews, Hebrew:B.terrae,
Tac. H. 5, 2:liquores,
i. e. balsam, Stat. S. 5, 1, 213 (cf. Plin. 12, 25, 54, § 111):lingua, litterae,
Aug. Civ. D. 18, 39; 42:codices,
id. ib. 43.—Hē̆brā̆ĭcus, a, um, adj., the same:plebes,
Alcim. Avit. 5, 544:scripturae,
Lact. 4, 7 fin.—Adv.: Hē̆brā̆ĭcē, in the Hebrew language, in Hebrew:Hebraice Messias dicitur,
Lact. 4, 7, 7. -
13 Hebraicus
Hĕbraei, ōrum, m., = Hebraioi, the Hebrews:II.Hebraei, qui nunc Judaei: igitur et litterae Hebraeae,
Tert. Apol. 18; cf.:postea vero cum in deserto consedissent, amiserunt vetus nomen Hebraei, et Judaei sunt appellati,
Lact. 4, 10; 2, 13, 8. —Derivv.A.Hĕbræus, a, um, adj., of or belonging to the Hebrews, Hebrew:B.terrae,
Tac. H. 5, 2:liquores,
i. e. balsam, Stat. S. 5, 1, 213 (cf. Plin. 12, 25, 54, § 111):lingua, litterae,
Aug. Civ. D. 18, 39; 42:codices,
id. ib. 43.—Hē̆brā̆ĭcus, a, um, adj., the same:plebes,
Alcim. Avit. 5, 544:scripturae,
Lact. 4, 7 fin.—Adv.: Hē̆brā̆ĭcē, in the Hebrew language, in Hebrew:Hebraice Messias dicitur,
Lact. 4, 7, 7. -
14 ignorantia
ignōrantĭa, ae, f. [ignorans, from ignoro], want of knowledge or information, ignorance (mostly post-Aug.; only once in Cic., for Cic. Fl. 20, 46, is a gloss; cf.(α).Klotz,
Cic. Lael. 19, 70; syn. ignoratio).With gen. obj.: ignorantia loci, * Caes. B. C. 3, 68, 2:(β).locorum,
Suet. Galb. 20; cf.:imperii Romani,
Tac. A. 1, 59:scripturae,
Suet. Calig. 41:discriminis sui,
Quint. 6, 1, 47:praeteritae culpae,
Ov. H. 20, 189:veri,
id. M. 7, 92:recti,
Tac. Agr. 1:bonarum rerum,
Nep. Ages. 8, 5.—Absol.: errorem et temeritatem et ignorantiam et opinationem et suspicionem... a virtute sapientiaque removebat, * Cic. Acc. 1, 11, 42:hoc est maximum ignorantiae malum, quod, etc.,
Quint. 12, 3, 3; 5, 10, 34; cf. id. 7, 2, 40; 7, 4, 14:mutua ignorantia fallentes,
Tac. H. 1, 75:sancta ignorantia, quid sit illud quod, etc.,
id. G. 40:ignorantiā lapsus,
Plin. Ep. 10, 59; 10, 97, 1:si debitor meus manumisso dispensatori meo per ignorantiam solverit, liberari eum,
Gai. Inst. 3, 160. -
15 interpretor
interprĕtor, ātus (in tmesi:I.inter quaecumque pretantur,
Lucr. 4, 832), 1, v. dep. [interpres], to explain, expound, interpret, give expression to, translate; to understand, conclude, infer, appreciate, recognize, comprehend.In gen. (class.):II.tuae memoriae interpretari me aequom censes,
Plaut. Ep. 4, 1, 29:nec quidquam aliud est philosophia, si interpretari velis, quam studium sapientiae,
Cic. Off. 2, 2, 5:jus,
id. Leg. 1, 4, 14:monstra aut fulgura,
id. Div. 1, 6, 12:somnia,
id. ib. 1, 23, 46:sapienter,
id. Dom. 1, 1:cetera de genere hoc,
Lucr. 4, 832:aliquid mitiorem in partem,
id. Mur. 31, 64: felicitatem alicujus grato animo, id. Brut. 1:male bene dicta,
id. N. D. 3, 31, 77:grate beneficia,
Plin. Ep. 2, 13:male beneficium fortunae,
Sen. Ep. 63:voluntatem alicujus,
Cic. Inv. 2, 47, 139:sententiam alicujus,
id. Tusc. 3, 17, 37:epistolam alicujus,
id. Att. 15, 28:qui scriptum recitet et scriptoris voluntatem non interpretetur,
Auct. Her. 2, 10, 14:medio responso spem ad voluntatem interpretantibus fecerat,
Liv. 39, 39:obscure dicta,
Quint. 3, 4, 3:aenigmata,
id. 8, 6, 53:leges,
id. 3, 6, 87:versus,
id. 1, 9, 2: allêgoria, quam inversionem interpretamur, translate, id. 8, 6, 44; 2, 15, 25; Suet. Gramm. 1:ut plerique... viso aspectoque Agricola quaererent famam, pauci interpretarentur,
few understood him, Tac. Agr. 40:jussa ducum interpretari quam exsequi malle,
id. H. 2, 39.—With inf.:reditu enim in castra, liberatum se esse jurejurando, interpretabatur,
Cic. Off. 3, 32, 113:pomoerium verbi vim solam intuentes postmoerium interpretantur esse,
Liv. 1, 44, 4:victoriam ut suam,
claimed as his own, Vell. 2, 80, 2:nolite consilium ex necessitate, nec voluntatem ex vi interpretari,
Cic. Rab. Post. 11, 29:virtutem ex consuetudine vitae,
id. Lael. 6, 21: Chaldaeos interpretatos imperium Persarum ad eos transiturum, interpret signs, etc., i. e. predict, foretell, Curt. 3, 3, 6; Suet. Aug. 44; id. Galb. 8.—Esp.A. B.Memoriae alicujus, to assist one ' s memory, Plaut. Ep. 4, 1, 25.—C.To translate:D.recte sententiam (v. the context),
Cic. Fin. 2, 7, 20.—Diabolo, to ascribe to the devil, Tert. Verg. Vel. 15.► In pass.sense:scripturae, quae male de Hebraicis interpretata sunt,
Lact. 4, 7, 7:ex quo ita illud somnium esse interpretatum, ut, etc.,
Cic. Div. 1, 25, 53:flumen Naarmalcha, quod amnis regum interpretatur,
Amm. 24, 6.— interprĕtātus, a, um, P. a., explained, translated (class.):nomen,
Cic. Leg. 2, 12, 29:haec ex Graeco carmine interpretata recitavit,
Liv. 23, 11, 4; 45, 29, 3. -
16 magister
măgister, tri (old orthog., ‡ magester, like ‡ leber, ‡ Menerva, for liber, Minerva, acc. to Quint. 1, 4, 17), m. [a double comparative in form, from magis, and comparative ending -ter; cf.: minister, sinister], a master, chief, head, superior, director, president, leader, commander, conductor, etc.:I.quibus praecipua cura rerum incumbit, et qui magis quam ceteri diligentiam et sollicitudinem rebus, quibus praesunt, debent, hi magistri appellantur,
Dig. 50, 16, 57.Lit.A.In gen., the dictator in the earliest times was called magister populi, the chief of the people:B.in Magistro populi faciendo, qui vulgo dictator appellatur... qui primus Magister a populo creatus est, Paul. ex Fest. s. v. optima lex, p. 198 Müll.: (sapiens) rectius appellabitur rex quam Tarquinius, qui nec se nec suos regere potuit: rectius magister populi (is enim dictator est) quam Sulla, qui trium pestiferorum vitiorum, luxuriae, avaritiae, crudelitatis magister fuit,
Cic. Fin. 3, 22, 75; cf.also below the passage,
Varr. L. L. 5, § 82 Müll.; Cic. Leg. 3, 3, 9:dictator quidem ab eo appellatur, quia dicitur: sed in nostris libris (sc. auguralibus) vides eum magistrum populi appellari,
id. Rep. 1, 40, 63 Creuz.; cf., with reference to this passage,
Sen. Ep. 108, 31:Larcum moderatorem et magistrum consulibus appositum,
Liv. 2, 18, 5.—Magister equitum, the chief of the cavalry, appointed by the dictator:magister equitum, quod summa potestas hujus in equites et accensos, ut est summa populi dictator, a quo is quoque magister populi appellatus,
Varr. L. L. 5, § 82 Müll.:dictator magistrum equitum dicit L. Tarquitium,
Liv. 3, 27; 7, 21 fin.;23, 11: fumosi equitum magistri,
in a family tree, Juv. 8, 8.—So, magister peditum (analogous to magister equitum), chief of the infantry, Amm. 21, 12, 16. —The censor is called magister morum, master of morals, Cic. Fam. 3, 13, 2:magister sacrorum,
the chief priest, Liv. 39, 18 fin.; v. Drak. ad loc.; so,PVBLICVS SACRORVM (or SACERDOTVM),
Inscr. Orell. 2351:FRATRVM ARVALIVM,
ib. 2426:SALIORVM,
ib. 2247; 2419:LARVM AVGVSTI,
ib. 1661 et saep.:curiae,
the overseer of a curia, Plaut. Aul. 1, 2, 29: vici, the overseer of a quarter or ward, Suet. Aug. 30:chori canentium,
a head-chorister, leader of a choir, Col. 12, 2:officiorum and operarum,
a superintendent, bailiff, id. 1, 18:scripturae and in scripturā,
a director of a company of farmers-general, Cic. Att. 5, 15, 3; id. Verr. 2, 2, 70, § 169; cf.: P. Terentius operas in portu et scripturā Asiae pro magistro dedit, i. e. has performed the functions of a magister, was vice-director, id. Att. 11, 10, 1:quaesivi, qui per eos annos magistri illius societatis fuissent,
id. Verr. 2, 2, 74, § 182:P. Rupilius, qui est magister in ea societate,
id. Fam. 13, 9, 2:maximarum societatum auctor, plurimarum magister,
id. Planc. 13, 32:pecoris,
a chief herdsman, Varr. R. R. 2, 10; cf. Verg. G. 3, 445:elephanti,
conductor, Sil. 4, 616:auctionis,
the director, superintendent, conductor of an auction, Cic. Quint. 15, 50; cf.:is quem putabant magistrum fore, si bona venirent,
id. Att. 1, 1, 3; 6, 1, 15; an officer charged with distributing money among the people, Plaut. Aul. 2, 2, 3.—Law t. t., an agent or assignee to dispose of a debtor's goods:praetor jubet convenire creditores, et ex eo numero magistrum creari, id est eum per quem bona veneant,
Gai. Inst. 3, 79: convivii, the master or president of a feast, Varr. L. L. 5, § 122 Müll.; App. Mag. p. 336, 11: navis, the master or captain of a ship, Dig. 14, 1, 1; Gai. Inst. 4, 71;so without navis,
Juv. 12, 79:gubernatores et magistri navium,
Liv. 29, 25, 7; 45, 42, 3; the steersman, pilot:ipse gubernaclo rector subit, ipse magister,
Verg. A. 5, 176; 1, 115; 6, 353; Val. Fl. 1, 18; 1, 382; Luc. 2, 696; Sil. 4, 719:samnitium,
i. e. of the gladiators, a fencing-master, Cic. de Or. 3, 23, 86:magistri tabernae,
innkeepers, Paul. Sent. 2, 8, 3.—In inscrr. are found also: fani, horreorum, collegii, memoriae, munerum, Augustalis, admissionum, epistolarum, libellorum, etc.; likewise: a bibliothecā, ab marmoribus, etc.—In partic.1.A teacher, instructor, Cic. Phil. 2, 4, 8:2.pueri apud magistros exercentur,
id. de Or. 1, 57, 244:artium lberalium magistri,
id. Inv. 1, 25, 35; cf.:virtutis magistri,
id. Mur. 31, 65; id. N. D. 1, 26, 72:rarum ac memorabile magni Gutturis exemplum conducendusque magister,
Juv. 2, 114.— Transf., of inanim. things:magister mihi exercitor animus nunc est,
Plaut. Trin. 2, 1, 4; id. Curc. 2, 2, 8:stilus optimus dicendi effector ac magister,
Cic. de Or. 1, 33, 150; Pers. prol. 10:timor, non diuturnus magister officii,
Cic. Phil. 2, 36, 90.—An educator of children, a tutor, pedagogue:3.senes me filiis relinquunt quasi magistrum,
Ter. Phorm. 1, 2, 21:docendis publice juvenibus magister,
Gell. 19, 9, 2. —A master, owner, keeper:4. II.trepidumque magistrum In cavea magno fremitu leo tollet alumnus,
Juv. 14, 246.—Trop., an adviser, instigator, author of any thing (very rare):si quis magistrum cepit ad eam rem improbum,
Ter. And. 1, 2, 21:magister ad despoliandum Dianae templum,
Cic. Verr. 2, 3, 21, § 54.—As adj.:rituque magistro Plurima Niliacis tradant mendacia biblis,
Sedul. 1, 15. -
17 pleraque
plērusque, răque, rumque, adj. [a strengthened form from plerus], very many, a very great part, the most, most (rare in sing., and only in Sall. and post-class. writers; but in plur. freq. in all periods and styles).(α).Plur.:(β).habent hunc morem plerique argentarii,
Plaut. Curc. 3, 7:pleraeque hae (meretrices) sub vestimentis secum habebant retia,
id. Ep. 2, 2, 32; Ter. Eun. 1, 2, 38:multi nihil prodesse philosophiam, plerique etiam obesse arbitrantur,
Cic. Inv. 1, 36, 65:ut plerique meministis,
id. Sest. 3, 6:plerique Belgae,
Caes. B. G. 2, 4:pleraeque boves,
Varr. R. R. 2, 5:pleraque tecta... alia, etc.,
Liv. 27, 3.—With ex and abl.:plerique e Graecis,
Plin. 5, 1, 1, § 8:plerisque ex factione ejus corruptis,
Sall. J. 29, 2.—With omnes, almost all: plerique omnes subiguntur sub suum judicium, Naev. ap. Don. ad Ter. And. 1, 1, 28 (Naev. Klussmann, p. 80):plerique omnes adulescentuli,
id. ib. 1, 1, 28; cf.:dixi pleraque omnia,
id. Heaut. 4, 7, 2.—Less emphatically, a considerable part, very many:rapti e publico plerique, plures in tabernis intercepti,
Tac. H. 1, 86; so,like plures: non dubito fore plerosque, qui hoc genus scripturae leve judicent, Nep. praef. 1: pleraque testimonia,
id. Tim. 4, 2:deum ipsum multi Aesculapium, quidam Osirim, plerique Iovem, plurimi Ditem patrem conjectant,
Tac. H 4, 84 fin. —With gen.:plerique nostrūm oratorum,
Cic. Or. 42, 143:Poenorum,
id. Verr. 2, 3, 6, § 12:vestrum,
id. Clu. 42, 117:quorum plerique,
id. Lael. 20, 71; Sall. J. 74, 1:urbium pleraeque,
Liv. 5, 6, 9:eorum plerique,
Cic. Top. 21, 80; id. Fam. 5, 21, 1:legentium, Liv. praef. 4: Graecorum,
Plin. Ep. 5, 20, 4:militum,
Tac. H. 1, 5.— Gen. plur. (rare and post-class.):scientia plerarumque litterarum,
Vitr. 1, 1, 11.— Subst.: plērăque, n. plur., all, every thing:nec ratione animi quicquam, sed pleraque viribus corporis administrabant,
Cic. Inv. 1, 2.—Also, the most, the greatest part.:pleraque ejus insulae,
Curt. 4, 8, 15. — plērăque, adverb., mostly, for the most part (post-class.):is erit pleraque impeccabilis,
Gell. 17, 19, 6.—Sing.: juventus pleraque Catilinae favebat, the greatest or largest part, Sall. C. 17, 6:pleraque nobilitas,
id. ib. 23, 6:quā tempestate Carthaginienses pleraeque Africae imperitabant,
id. J. 79, 2:exercitum plerumque opperiri jubet,
id. ib. 54, 9:Graecia,
Gell. 17, 21:comae pleramque contegebant faciem,
App. M. 9, p. 231, 5.— Neutr.: plērum-que, subst., with gen., the greatest part:ubi plerumque noctis processit,
Sall. J. 21, 2:Europae,
Liv. 45, 9; Just. 41, 1, 12; Mel. 1, 4, 2.—More freq.: plērumquē, adv., for the most part, mostly, commonly, very often, very frequently:haec ipsa fortuita sunt: plerumque enim non semper eveniunt,
Cic. Div. 2, 5, 14:plerumque casu, saepe naturā,
id. Or. 51, 170; Plaut. Rud. 4, 7, 11:ridiculum acri Fortius et melius magnas plerumque secat res,
Hor. S. 1, 10, 15:hi plerumque gradus,
usually, Juv. 11, 46.—Post-Aug., in a less emphatic sense, often, frequently:plerumque permoveor, num ad ipsum referri verius sit,
Tac. A. 4, 57; id. H. 5, 1; id. G. 13; 45; id. Or. 15; Dig. 2, 14, 25 and 26. -
18 plerusque
plērusque, răque, rumque, adj. [a strengthened form from plerus], very many, a very great part, the most, most (rare in sing., and only in Sall. and post-class. writers; but in plur. freq. in all periods and styles).(α).Plur.:(β).habent hunc morem plerique argentarii,
Plaut. Curc. 3, 7:pleraeque hae (meretrices) sub vestimentis secum habebant retia,
id. Ep. 2, 2, 32; Ter. Eun. 1, 2, 38:multi nihil prodesse philosophiam, plerique etiam obesse arbitrantur,
Cic. Inv. 1, 36, 65:ut plerique meministis,
id. Sest. 3, 6:plerique Belgae,
Caes. B. G. 2, 4:pleraeque boves,
Varr. R. R. 2, 5:pleraque tecta... alia, etc.,
Liv. 27, 3.—With ex and abl.:plerique e Graecis,
Plin. 5, 1, 1, § 8:plerisque ex factione ejus corruptis,
Sall. J. 29, 2.—With omnes, almost all: plerique omnes subiguntur sub suum judicium, Naev. ap. Don. ad Ter. And. 1, 1, 28 (Naev. Klussmann, p. 80):plerique omnes adulescentuli,
id. ib. 1, 1, 28; cf.:dixi pleraque omnia,
id. Heaut. 4, 7, 2.—Less emphatically, a considerable part, very many:rapti e publico plerique, plures in tabernis intercepti,
Tac. H. 1, 86; so,like plures: non dubito fore plerosque, qui hoc genus scripturae leve judicent, Nep. praef. 1: pleraque testimonia,
id. Tim. 4, 2:deum ipsum multi Aesculapium, quidam Osirim, plerique Iovem, plurimi Ditem patrem conjectant,
Tac. H 4, 84 fin. —With gen.:plerique nostrūm oratorum,
Cic. Or. 42, 143:Poenorum,
id. Verr. 2, 3, 6, § 12:vestrum,
id. Clu. 42, 117:quorum plerique,
id. Lael. 20, 71; Sall. J. 74, 1:urbium pleraeque,
Liv. 5, 6, 9:eorum plerique,
Cic. Top. 21, 80; id. Fam. 5, 21, 1:legentium, Liv. praef. 4: Graecorum,
Plin. Ep. 5, 20, 4:militum,
Tac. H. 1, 5.— Gen. plur. (rare and post-class.):scientia plerarumque litterarum,
Vitr. 1, 1, 11.— Subst.: plērăque, n. plur., all, every thing:nec ratione animi quicquam, sed pleraque viribus corporis administrabant,
Cic. Inv. 1, 2.—Also, the most, the greatest part.:pleraque ejus insulae,
Curt. 4, 8, 15. — plērăque, adverb., mostly, for the most part (post-class.):is erit pleraque impeccabilis,
Gell. 17, 19, 6.—Sing.: juventus pleraque Catilinae favebat, the greatest or largest part, Sall. C. 17, 6:pleraque nobilitas,
id. ib. 23, 6:quā tempestate Carthaginienses pleraeque Africae imperitabant,
id. J. 79, 2:exercitum plerumque opperiri jubet,
id. ib. 54, 9:Graecia,
Gell. 17, 21:comae pleramque contegebant faciem,
App. M. 9, p. 231, 5.— Neutr.: plērum-que, subst., with gen., the greatest part:ubi plerumque noctis processit,
Sall. J. 21, 2:Europae,
Liv. 45, 9; Just. 41, 1, 12; Mel. 1, 4, 2.—More freq.: plērumquē, adv., for the most part, mostly, commonly, very often, very frequently:haec ipsa fortuita sunt: plerumque enim non semper eveniunt,
Cic. Div. 2, 5, 14:plerumque casu, saepe naturā,
id. Or. 51, 170; Plaut. Rud. 4, 7, 11:ridiculum acri Fortius et melius magnas plerumque secat res,
Hor. S. 1, 10, 15:hi plerumque gradus,
usually, Juv. 11, 46.—Post-Aug., in a less emphatic sense, often, frequently:plerumque permoveor, num ad ipsum referri verius sit,
Tac. A. 4, 57; id. H. 5, 1; id. G. 13; 45; id. Or. 15; Dig. 2, 14, 25 and 26. -
19 terribilis
terrĭbĭlis, e, adj. [terreo], frightful, dreadful, terrible (class.; syn.: dirus, horribilis, torvus).I.Lit.:II.quam terribilis aspectu!
Cic. Sest. 8, 19; cf.:jam ipsi urbi terribilis erat,
Liv. 44, 10, 6:furiis accensus et irā terribilis,
Verg. A. 12, 947:terribilis cunctis et invisus,
Suet. Dom. 12:noverca,
Ov. M. 1, 147:fera,
id. H. 9, 34:tyrannus affatu,
Stat. S. 3, 3, 73:visu formae,
Verg. A. 6, 277:vultus,
Ov. M. 1, 265:squalor Charontis,
Verg. A. 6, 299; cf.:incultu, tenebris, odore foeda atque terribilis ejus (carceris) facies est,
Sall. C. 55, 4: at tuba terribili sonitu taratantara dixit, Enn. ap. Prisc. p. 842 P. (Ann. v. 452 Vahl.):sonitus,
Lucr. 6, 155: tumultus, Enn. ap. Fest. p. 153 Müll. (Ann. v. 311 Vahl.):caligo,
Lucr. 6, 852:mors,
Cic. Par. 2, 18:horror,
Quint. 11, 3, 160:exspectatio adventūs Jubae,
Suet. Caes. 66. — Comp.:cujus (viri) virtute terribilior erat populus Romanus exteris gentibus,
Cic. Phil. 2, 26, 65:cum alia aliis terribiliora afferentur,
Liv. 4, 26, 7:majora ac terribiliora afferre,
id. 25, 29, 3.—Transf., demanding reverence, venerable (late Lat.):scripturae,
Cod. Just. 3, 1, 13.— Sup. seems not to occur.— Adv.: terrĭbĭlĭter, fearfully, dreadfully, terribly (late Lat.):sonus caeli terribiliter concrepantis,
Arn. 2, 57:admonere,
Aug. Conf. 12, 25: Vulg. Psa. 138, 14.— Comp. and sup. seem not to occur.
См. также в других словарях:
ГЕРМЕНЕВТИКА БИБЛЕЙСКАЯ — отрасль церковной библеистики, изучающая принципы и методы толкования текста Свящ. Писания ВЗ и НЗ и исторический процесс формирования его богословских оснований. Г. б. иногда воспринимается как методическая основа экзегезы. Греч. слово ἡ… … Православная энциклопедия
ИИСУСА НАВИНА КНИГА — Иисус Навин. Роспись кафоликона мон ря Осиос Лукас. 30 е гг. XI в. Иисус Навин. Роспись кафоликона мон ря Осиос Лукас. 30 е гг. XI в. 6 я книга Свящ. Писания, следующая за Пятикнижием Моисеевым и повествующая о завоевании и разделе Св. земли… … Православная энциклопедия
Inspiration of the Bible — • Covered in four sections, I. Belief in Inspired books; II. Nature of Inspiration; III. Extent of Inspiration; IV. Protestant Views on the Inspiration of the Bible Catholic Encyclopedia. Kevin Knight. 2006. Inspiration of the Bible … Catholic encyclopedia
Andreas Althamer — Andreas Althammer Commentarii 1536 Andreas … Deutsch Wikipedia
Andreas Althammer — Commentarii 1536 Andreas Althamer (auch Andreas Altheimer, Althammer;) (* um 1500 in Brenz, † um 1539 in Ansbach … Deutsch Wikipedia
Andreas Altheimer — Andreas Althammer Commentarii 1536 Andreas Althamer (auch Andreas Altheimer, Althammer;) (* um 1500 in Brenz, † um 1539 in Ansbach … Deutsch Wikipedia
Ernst Friedrich Neubauer — (* 31. Juli 1705 in Magdeburg; † 15. März 1748 in Gießen) war ein deutscher Gräzist, Orientalist und Theologe. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Familie 3 … Deutsch Wikipedia
Joachim Ehrenfried Pfeiffer — (* 6. September 1709 in Güstrow; † 18. Oktober 1787 in Erlangen) war ein deutscher evangelischer Theologe. Er lehrte an der Universität Erlangen. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Wirken 3 … Deutsch Wikipedia
ГРИГОРИЙ I ВЕЛИКИЙ — [Двоеслов; лат. Gregorius Magnus] (ок. 540, Рим 12.03.604, там же), свт. (пам. 12 марта; в совр. католич. Церкви 3 сент. день интронизации), папа Римский (3 сент. 590 12 марта 604), отец и учитель Церкви. Жизнь Источниками жизнеописания Г. В.… … Православная энциклопедия
ВИКТОРИН МАРИЙ — [Гай Марий Викторин; лат. Gajus Marius Victorinus] (между 281 и 291, Сев. Африка между 382 и 386, Рим), богослов, философ и ритор. В. М. род. в рим. пров. Африка, где получил хорошее риторическое образование, начал преподавательскую деятельность… … Православная энциклопедия
Fausto Paolo Sozzini — Fausto Paolo Sozzini, also known as Faustus Socinus or Faust Socyn (Polish) (December 5, 1539 in Siena ndash; March 4 , 1604 in Luslawice) was an Italian theologian and founder of the school of Christian thought known as Socinianism and the main… … Wikipedia